Άρης Θεσσαλονίκης: «Λάζαρε δεύρο έξω»

Κανένας, λογικά σκεπτόμενος και όχι απαραίτητα «μπασκετικά» μορφωμένος» άνθρωπος, (και εκεί κρύβεται το μεγαλείο αυτής της ομάδας), δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός πως ο Άρης Θεσσαλονίκης, τη δεκαετία του ΄80 κατάφερε να αλλάξει το ρου της ιστορίας μιας χώρας ( και όχι μόνο της αθλητικής ιστορίας). Ο Άρης , έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους για πρώτη φορά(μετά το θρίαμβο της ΑΕΚ το 1968) , πριν ακόμα το «δοξασμένο» ’87 και κυρίως έβγαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και κατάφερε να κοιτάξει στα μάτια και, κάποιες φορές αφ υψηλού, ιστορικούς αθλητικούς συλλόγους, που υποκλίθηκαν στο μεγαλείο του «Αυτοκράτορα».

Ο Άρης, τη δεκαετία εκείνη, ήταν μία ιδέα, μία ελπίδα, μία καταξίωση, πρακτική και κυρίως συναισθηματική. Ο Άρης αποτελούσε τότε (αλλά και τώρα για τους ανθρώπους που δεν ξεχνούν), το έναυσμα για μια ψυχική ανάταση, που ήταν δεδομένη πως θα έρθει το βράδυ της Πέμπτης(που αγωνιζόταν συνήθως), που όλοι οι Έλληνες καθηλώνονταν μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης, για να απολαύσουν τους «πατέρες» του ελληνικού μπάσκετ, να γλιστράνε στο παρκέ, μην αφήνοντας περιθώρια αντίδρασης στους αντιπάλους τους.

Και αν ακόμα τα σημάδια από τα βήματά τους και τις τρίπλες τους είναι χαραγμένα σε όλα τα γήπεδα που βρέθηκαν και αποθέωσαν το μπάσκετ, είναι γιατί και οι ίδιοι οι παίκτες, αντιμετώπιζαν μέσα τους την ομάδα αυτή σαν μία αυτοκρατορία, που δημιούργησαν παίζοντας με την καρδιά περισσότερο και λιγότερο με το σώμα. Γιατί η καρδιά μόνο, νικά τα μεγαθήρια, που μπορεί κανείς να συναντήσει στο δρόμο του. Γιατί μόνο τότε η φανέλα γίνεται «πανοπλία» και παύει να είναι ένα απλό κομμάτι υφάσματος. Τα λάβαρα του Άρη , που κρέμονται από την κορυφή του σπιτιού του, βρίσκονται εκεί, όχι μόνο για να μας θυμίσουν τα πρωταθλήματα, τα κύπελλα, τους τίτλους, που κατέκτησαν τότε, αυτοί που στο όνομά τους «βαφτίστηκαν» οι νεότεροι, αλλά και για να μην ξεχνά κανείς πως η ιστορία, μπορεί να αλλάζει αλλά κυρίως, μπορεί να επαναληφθεί!

Αν κάποιος έχει βρεθεί στο Παλέ Ντε Σπορ (Nick Galis Hall πια), σίγουρα έχει αισθανθεί τη βροχή από τις σταγόνες του ιδρώτα, που, τρέχουν ακόμα από τη φανέλα με το νούμερο 6, ψηλά στο ταβάνι. Δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται εκεί, και όχι σε κάποιον τοίχο… Ο κόσμος του Άρη πάντα κοιτούσε ψηλά. Ακόμα κοιτάζει ψηλά, έστω κι αν η περηφάνια του έχει προδοθεί από την τωρινή πορεία της ομάδας τους. Αυτή μάλλον είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη, πως, οι υποστηρικτές του, πιστεύουν ακόμα σ εκείνη την ιδέα, που τραγουδήθηκε από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της χώρας, σε βράδια θριάμβου …που τιμήθηκε με την παρουσία πρωθυπουργών και, που κυρίως, άνοιξε το δρόμο στους υπόλοιπους, που ακολούθησαν…

Όσοι προφέρουν τη λέξη, (Άρης) και έχουν έστω και την ελάχιστη εμπειρία και προσωπικό βίωμα του «τότε», σίγουρα μέσα τους συγκινούνται και η απογοήτευση δεν μπορεί να υπερισχύσει του πάθους τους. Πάθος. Ο Άρης ήταν πάθος , που γέννησε τον πόθο. Και ο πόθος, έφερε τους αμέτρητους τίτλους. Ναι σίγουρα, θα μου πείτε πως πλέον, άλλες ομάδες έχουν κατακτήσει πολύ περισσότερους τίτλους. Ναι συμφωνώ. Καμία όμως δεν κατάφερε να κατακτήσει και να γράψει την ιστορία. Ο δρόμος ανοίγει μόνο μία φορά.

Κι αν οι φίλοι του Άρη, γίνονται για μερικούς «γραφικοί» επειδή ζούνε με τις αναμνήσεις τους, , (γιατί ο Άρης τη δεδομένη στιγμή, δεν έχει τη δυναμική που είχε τότε)όπως πολύ συχνά ακούω να λένε κάποιοι, τότε μάλλον θα πρέπει να τους συνηθίσετε, επειδή ο Άρης ήταν πάντα η ομάδα της καρδιάς. Και χωρίς καρδιά, δεν ζει κανένας.
Κι αν σήμερα ο σύλλογος μοιάζει με ασθενή, ή καλύτερα, με… ζωντανό νεκρό, τότε ίσως ήρθε η ώρα να του πούμε «Λάζαρε, δεύρο έξω…!»

Υρώ Μυκονιάτη