Χρονογράφημα του paranoid: Συνέντευξη με την κατσίκα που ζει στα Ίμια

Πριν λίγες μέρες, ρεπόρτερ του paranoid.gr , βρέθηκε , σε μυστική αποστολή στα Ίμια και κατάφερε να εντοπίσει τον μοναδικό κάτοικο της βραχονησίδας, που από τη δεκαετία του 90 αποτελεί το μήλο της αίρηδος ανάμεσα σε Ελλάδα και τουρκία, με τη δεύτερη, να προσπαθεί απεγνωσμένα, να την πάρει στην κατοχή της.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή , να μάθουμε το λόγο που γίνονται όλα αυτά. Κάποιοι θεωρούν πως το θέμα, δεν είναι τίποτε άλλο από την επεκτατική τάση της γείτονος, η οποία επιθυμεί διακαώς να «βάλει χέρι στο αιγαίο» . Η αλήθεια όμως απέχει παράγκας από όσα γνωρίζουμε  μέχρι στιγμής, ή τουλάχιστον, όσα θέλανε τόσα χρόνια να μας αφήσουν να πιστεύουμε οι κυβερνήσεις των δύο κρατών.

Και ποιος καλύτερος να μας αποκαλύψει την αλήθεια, από έναν κάτοικο του μικρού αυτού νησιού, που έζησε όλα τα γεγονότα,ιδίοις όμμασι…

Κυρίες και κύριοι, ιδού, η αποκαλυπτική συνέντευξη που μας παραχώρησε ο «Μπέκος» το αγριοκάτσικο των Ιμίων…-

-Μπέκο, πόσα χρόνια ζεις εδώ, στα Ίμια;

-Περίπου 20 χρόνια αγαπητέ…

-Είσαι λίγο μεγάλος για κατσίκα, έτσι δεν είναι;

-Τι να σου πω… Τα έχω τα χρονάκια μου, αλλά, η ζωή στη φύση, σου προσφέρει ευεξία και σίγουρα πολλά χρόνια ζωής. Όλα εδώ κυλούν ήρεμα…Δεν έχω άγχος. Ίσως αυτό να με κρατά νέο

-Δεν έχεις άγχος; Μα, εδώ που στεκόμαστε έχουν συμβεί γεγονότα που έχουν κλονίσει ανεπανόρθωτα τις σχέσεις δύο γειτονικών χωρών!

-Θα αστειεύεσαι…

-Καθόλου… Ελλάδα και Τουρκία, τόσα χρόνια μάχονται για τον τόπο αυτό…

-Χμμμ.. Σα να θυμάμαι κάτι τώρα που το λές…

-Λοιπόν; Θα μοιραστείς μαζί μας την εμπειρία σου;

-Ήταν θυμάμαι , μέρα βροχερή. Χειμώνας σίγουρα,γιατί είχα λυσσαξει στην πείνα. Όλα ξερά, παντού. Έψαχνα κάνα χόρτο(να φάω), άλλα δεν υπήρχε τίποτα. Μου είχε πέσει και λίγο η πίεση και πήγα και χώθηκα κάτω από ένα βράχο, να γλιτώσω τουλάχιστον από τη βροχή. Πάνω που με πήρε λίγο ο ύπνος, άκουσα φασαρία και πετάχτηκα απότομα, γιατί σκέφτηκα πως θα ήρθε ο καπετάν Αντρέας ο Ζέπος, που καμιά φορά περνούσε από ‘δω και έσερνε μαζί του και την Μαριλλού, την κατσίκα του(που πολύ χαιρόμουν όταν την έβλεπα) Έτρεξα λοιπόν προς τα κάτω, στην πλαζ (!) και…

-Και;;; Είδες τους τουρκους στρατιώτες;;;

-Όχι καλέ, ένα ζευγαράκι είδα που χαμουρευόταν. Τουρίστες ήταν σίγουρα( γιατί κάτι μουρμούριζαν πάνω στα βογγητα, που δεν καταλάβαινα)και μάλλον χάθηκαν, και… ξαφνικά…

-Ήρθαν οι Τούρκοι;;;

-Όχι! Πρέπει να τους έχεσε ένας γλάρος που πετούσε χαμηλά( άμα βρέχει τα πουλιά κάνουν χαμηλές πτήσεις) και άρχισε αυτός να φωνάζει και να βρίζει το πουλί, τσίριζε αυτή, κυνηγούσε αυτός το πουλί, «noooooooo, nooooo» φώναζε αυτή, δως του να τρέχει πίσω από το πουλί αυτός, και ξαφνικά…

-Ήρθαν οι Τουρκοι στρατιώτες;;;

-Όχι ρε παιδί μου! Ξαφνικά, το έπιασε!

-Ποιο;;;

-Το πουλί!

-Ποιος;;;Αυτή;;;

-Αυτή το είχε πιάσει νωρίτερα… Αυτός το έπιασε τωρα!

-Το πουλί;

-Ναι! τον γλάρο που τους έχεσε!… Και άρχισε να το σβαρνάει το καημένο το πετούμενο απο δω κι απο κει! Και δως του αυτή να φωνάζει και δως του αυτός να βγάζει όλο του το άχτι στο κακόμοιρο το γλαράκι…

-Μάλιστα… αυτό ήταν λοιπόν;( Απογοήτευση)

-΄Οχι! Τότε ήρθαν οι Τούρκοι!Σκάσανε μύτη δυο φουσκωτα με κάτι νταγλαράδες πάνω και φώναζαν: «ΠΟΥΤ ΔΕ ΚΟΤ ΝΤΑΟΥΝ ΣΛΟΟΥΛΙ»   «ΠΟΥΤ ΔΕ ΚΟΤ ΝΤΑΟΥΝ ΣΛΟΟΥΛΙ»!  Ήταν από φιλοζωικές οργανώσεις! Και κατέβηκαν που λες από τα βαρκάκια και πήραν το γλαράκι απο το βάρβαρο και το έσωσαν! και πάνω που λέω επιτέλους λύθηκε η παρεξήγηση και θα ησυχάσω λίγο, ήρθαν και οι δικοί μας (οι φιλόζωοι) και άρχισε καυγάς για το πουλί! Γιατί το πουλί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, προσγειώθηκε σε ελληνικό έδαφος, αλλά οι Τούρκοι θελαν να το πάρουν αυτοί γιατί ξεκίνησε την πτήση του από τη Σμύρνη…

-Μα… Εμείς αλλιώς τα ξέρουμε τα γεγονότα…

-Τώρα, σου μιλάει αυτός που τα έζησε! Με αμφισβητείς;;;

-Και… οι σημαίες;;;

-Οι σημαίες; Α! ναι! φέραν και σημαίες, αλλά δεν ήταν των χωρών, ήταν των φιλοζωικών σωματείων, τα οποία, όπως έμαθα αργότερα, είχαν μεγάλη έχθρα μεταξύ τους γιατί κάποτε είχαν ξαναμαλώσει για ένα βόδι, κάπου στην Κωνσταντινούπολη…

-Δεν καταλαβαίνω… Εδώ, αλλάζεις όλη την ιστορία με όσα μου λες…

-Εγώ οφείλω να καταθέσω την αλήθεια…

-Πως έληξε λοιπόν όλο αυτό;

– Κοίτα, το μόνο που ξέρω σίγουρα κερδίσαμε, αφού τελικά, τον «πούλο», τον πήραμε εμείς…

Υ.Γ. Το διαβατήριο του Μπέκου, μέχρι και σήμερα, είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟ.

 

*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προϊόν σάτιρας και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα, όπως δεν έχει ουδεμία διάθεση προσβολής καταστάσεων και προσώπων.