Η μίνι ταινία του Γιώργου Λάνθιμου για την Gucci είναι ότι πιο άρτιο υπάρχει

Αναλαμβάνοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του Gucci πριν λίγα χρόνια, ο Alessandro Michele έκανε σαφές ότι τον ενδιέφερε να κάνει τον οίκο πολλά παραπάνω από μια εταιρεία μόδας. Και το κατάφερε.

Ο Michele έφερε όλο το δημιουργικό του σύμπαν στον οίκο, εκτοξεύοντάς τον στην κορυφή της ζήτησης και γοητεύοντας τα ακροατήρια (αγοραστικά κοινά) όλων των ηλικιών με μια νοσταλγική, 70s, θεατρική και weird αισθητική που ζωντάνεψε ολόκληρη τη βιομηχανία της μόδας.

Το weird στοιχείο των δημιουργιών του βρήκε το ανάλογό του στην αισθητική του «δικού μας» Γιώργου Λάνθιμου, ο οποίος με τη σειρά του αποδεικνύει ότι η τέχνη δεν καταλαβαίνει από genres -αντίθετα μπορεί να επανακαθορίσει αυτά που ήδη υπάρχουν.


Η καμπάνια Spring/Summer 2020 του Gucci έχει σαν πρωταγωνιστές άλογα και ανθρώπους ή ανθρώπους και άλογα, που περιπλανώνται και συζούν αρμονικά στο πάντα ηλιόλουστο και νωχελικό Los Angeles -είναι ασαφές ποιος έχει εξημερώσει ποιον, ποιος έχει τα ηνία.

«Στην καμπάνια πρωταγωνιστούν άλογα και οι άνθρωποι-φίλοι τους σε πάραδοξα σενάρια», γράφει το σημείωμα που συνοδεύει την καμπάνια, ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει ότι η οργάνωση για την προστασία ζώων American Humane παρακολουθούσε τα γυρίσματα ώστε να σιγουρευτεί ότι τα άλογα είχαν την κατάλληλη μεταχείριση.

Από άποψη μόδας, δεν βλέπουμε κάτι εντελώς καινούριο – ο Michele εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα 70s σαν το πηγάδι που συνέχεια δίνει, με τα κλασικά κοστούμια καμπάνα, τα πουκάμισα, τεράστια γυαλιά, πιέτες και χρυσά κουμπιά να πρωταγωνιστούν στα κάδρα.


Στο αυτόνομο σύμπαν της διαφήμισης, όλα είναι πιθανά και όλα «παίζουν» και οι δύο δημιουργοί που έχουν ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν με πιο πρόσφατο το φωτογραφικό λεύκωμα Ωοτοκία, μοιάζουν να συμφωνούν στην προτεραιότητα της εικόνας.

Οι εξηγήσεις, τα συμπεράσματα και τα μηνύματα έρχονται σε δεύτερη φάση και είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.