Share

Άρθρο: Gay-Straight, η νέα πάλη στην αρένα των φύλων

Αγαπημένη μου γιαγιά,

σου γράφω αυτό το γράμμα, γιατί ξέρω πως έχεις ανάγκη να μαθαίνεις νέα μου, από την Ελλάδα του 2017.
Η αλήθεια είναι πως έχουν αλλάξει πολλά, από τότε που ήσουν κι εσύ εδω…Οι εποχές, είναι τόσο διαφορετικές, που νομίζω πως αν επέστρεφες, δε θα τα έβγαζες πέρα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην οικονομική «στενότητα» που θα αντιμετώπιζες, αλλά και στις κοινωνικές αλλαγές με τις οποίες θα ερχόσουν αντιμέτωπη. Η σύνταξη που θα έπαιρνες, βέβαια, δε θα σου επέτρεπε να έχεις και πολλές κοινωνικές συναναστροφές. Θα περιοριζόσουν, νομίζω σε μια εβδομαδιαία βόλτα στη λαϊκή, (και λέω βόλτα και όχι ψώνια, γιατί θα γυρνούσες σπίτι με άδεια χέρια) και ίσως σε γνωριμίες που θα έκανες σε κάποιο συσσίτιο απ΄όπου θα προμηθευόσουν το φαί τριών ημερών. Η περιορισμένη κατανάλωση φαγητού, βέβαια, θα είχε θετική επίδραση στην υγεία σου, καθώς θα μείωνε πολύ τη χοληστερίνη σου και το σάκχαρο, αλλά θα έππλειτε πολύ τη σχέση σου με τον κύριο Ζάχο, τον φαρμακοποιό της γειτονιάς σου, (που πάντα μιλά για σένα με τα καλύτερα λόγια). Πέρα από αυτές τις ελάχιστες εξόδους, θα περνούσες τον καιρό σου, κλεισμένη στο σπίτι, και θα προτιμούσες να στερηθείς τις λατρεμένες σου Κυριακάτικες βόλτες, προκειμένου να φυλάς τα λεφτά που θα είχες κρύψει κάτω από το στρώμα σου, για ώρα ανάγκης. Θα περνούσες την ώρα σου βλέποντας τηλεόραση από τις πρώτες πρωινές ώρες, παρακολουθώντας τον Αυτιά, όχι από συμπάθεια, αλλά από ανάγκη, καθώς θα ήταν ο μοναδικός που θα μπορούσε να σε ενημερώσει για το πως να προφυλαχθείς από επίδοξους κλέφτες, που επιτίθενται σε ηλικιωμένους τη στιγμή που βγαίνουν από την τράπεζα , έχοντας παραλάβει από το ταμείο τη σύνταξή τους. Βέβαια, θα σε απέτρεπα, αν το γνώριζα, να ενημερώνεσαι από τον Αυτιά, γιατί η σχέση σου με τον κύριο Ζάχο, θα αναθερμαινόταν, καθώς θα σου ήταν απαραίτητα τα χάπια για την πίεση.

Γιαγιά, θυμάσαι τον ανιψιό σου τον Αντρέα; Εκείνον που κανείς δεν του μιλούσε από την οικογένεια, επειδή ήταν ομοφυλόφιλος; Ξέρω , πως εσύ δεν είχες ποτέ πρόβλημα μαζί του… «Είναι από τα καλύτερα παιδιά του κόσμου, και το τι κάνει στις προσωπικές του στιγμές και στο κρεβάτι του, δεν πρέπει να αφορά κανέναν!Ας πάψουν πια οι άνθρωποι να κρίνουν τους άλλους για επιλογές προσωπικές … » Θυμάμαι μου είπες κάποτε. Τότε ο θείος Αντρέας κρυβόταν απ’όλους, θυμάμαι.Και ήσουν η μόνη που σκεφτόσουν πόσο δύσκολο θα ήταν γι αυτό να διαχειριστεί τη μοναξιά, μεγαλώνοντας. «Η συντροφικότητα είναι σπουδαία κατάκτηση και δικαίωμα όλων» έλεγες, από τότε, που οι ομοφυλόφιλοι ήταν ακόμα δακτυλοδικτούμενοι. Θα χαρείς να μάθεις , πως ο θείος Αντρέας, παντρεύτηκε πριν 2 μήνες, τον Μιχάλη. Έναν όμορφο αρχιτέκτονα, πλούσιο και με πολύ ωραίο σπίτι στη Σίφνο. Σκέφτονται μάλιστα να υιοθετήσουν και ένα παιδί, για να ολοκληρώσουν την ευτυχία τους. Δεν είναι πια ντροπή να είσαι ομοφυλόφιλος γιαγιά! Δεν είναι υπέροχο; Αντιθέτως , θα έλεγα, πως στην Ελλάδα του σήμερα,υπάρχει και η υπερβολή πως είναι μάλλον ευνοϊκότερο να δηλώνεις πως είσαι γκέι, παρά ετεροφυλόφιλος.Οι απόψεις είναι λοιπόν, ποικίλες… όπως: Αν απολυθεί ένας straight σήμερα, επειδή δεν έκανε καλά τη δουλειά του, κανείς δε θα ασχοληθεί με αυτό. Αν όμως χάσει τη θέση του ένας ομοφυλόφιλος, η απόλυσή του θα γίνει αιχμή του δόρατος για συζητήσεις επί συζητήσεων, σε κανάλια, ραφιοφωνικούς σταθμούς, θα γίνει πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες (όχι κίτρινου τύπου, σοβαρές, καταξιωμένες πολιτικές εφημερίδες) και… ίσως, αν ο περί ου ο λόγος εργάζεται και στον χώρο των ΜΜΕ, το θέμα να φτάσει μέχρι τη βουλή. Κάπως έτσι γινόταν παλιά και με περιπτώσεις εγκύων γυναικών, που κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης έχαναν τη δουλειά τους! Τώρα βέβαια, οι γυναίκες δεν χρειάζονται υπεράσπιση, γι αυτό, ούτε στην περίπτωση απόλυσης εγκύου, ασχολείται κανείς.

Από χιουμοριστικής άποψης ,λοιπόν, νομίζω πως είναι ολοφάνερο ως έχουμε κάνει τρομερά βήματα προόδου ως κοινωνία! Γιατί, αν το σκεφτείς καλύτερα, αφήνουμε πίσω μας τα καθημερινά, και…παρωχημένα θέματα που απασχολούσαν τους λαούς επί χιλιετίες, όπως η ανισότητα των δύο φύλων, και τώρα, περνάμε σε ένα άλλο επίπεδο, που είναι η κατάργηση των ανισοτήτων μεταξύ των δύο φύλων και η επικράτηση ενός τρίτου! Έχουμε καταφέρει να γκρεμίσουμε κάθε είδους φυλετικό ρατσισμό που ταλανίζει όλες τις υπόλοιπες κοινωνίες. Τόσα χρόνια ψάχναμε τρόπο να αποδείξουμε πως έχει μείνει και σε μας ,κάτι από το πνευματικό μεγαλείο των προγόνων μας, που άλλαξαν το ρου της ιστορίας… Είμαστε τόσο μπροστά, γιαγιά, εδώ στη Ελλάδα, που πλέον, ένας έφηβος, στην ηλικία των 15, μπορεί(με την συγκατάθεση των κηδεμόνων του) να αλλάξει φύλο. Πριν καν ερωτευτεί, πριν καν αποκτήσει σεξουαλικές εμπειρίες, πριν καν προλάβει να δει την ήβη του να ολοκληρώνεται.

Σίγουρα, θα μου έλεγες, τωρα αν καθόσουν απέναντί μου, πως όλοι μας αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε και ψάχνουμε τον εαυτό μας, μέχρι τα βαθειά γεράματα. Και κάθε μέρα ανακαλύπτουμε και κάτι ακόμα. Κατι μικρό, κάτι μεγάλο, κάτι, που μπορεί να μας δείξει το δρόμο, ή να μας κάνει να βγούμε εκτός πορείας. Και όλα κρίνονται πάντα από μια και μόνο επιλογή μας: Αν θα διαλέξουμε να ζήσουμε με γνώμονα το φόβο, ή, αν θα τον αποβάλλουμε.

Νομίζω, γιαγιά, πως αυτή ακριβώς η λέξη ο»φόβος» είναι που δημιουργεί όλα τα προβλήματα τελικά. Φόβος για το διαφορετικό, που τελικά, δεν είναι διαφορετικό, απλά είναι μια άλλη επιλογή, μια άλλη ανάγκη. Οι άνθρωποι φοβούνται επειδη δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται και να επιβιώνουν σ ‘ έναν κόσμο που μπορεί να προσφέρει μία πληθώρα επιλογών. Αυτό δε σημαίνει ελευθερία; Να επιλέγω. Μας έμαθαν πως όλοι πρέπει να είμαστε ίδιοι. Πως όλοι πρέπει να κάνουμε πανομοιότυπες επιλογές. Πως σε μια χώρα , όπως η Ελλάδα, θα πρέπει να είμαστε όλοι λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, παντρεμένοι, με παιδιά(αν έχεις περάσει τα 35) , να κυνηγάμε μια σίγουρη θέση στο δημόσιο και να πληρώνουμε , χωρίς να ρωτάμε, και κυρίως, να μη διεκδικούμε τίποτα. Απλά, να ζούμε.

Πολλοί αντέδρασαν με τις τόσες αλλαγές ,που έγιναν πρόσφατα. Και είναι πολλές, απλά εγώ σου μίλησα μόνο γι’ αυτές που λίγα χρόνια πριν, ούτε καν δεκαετίες, κανένας απο εσάς , τους παλιότερους , θα μπορούσε να φανταστεί πως θα εφαρμόζονταν στην τόσο μικρή και συντηριτική ελληνική κοινωνία, με τα τόσα λίγα χρόνια ελέυθερης ύπαρξης.
Κανείς δεν αγαπά τις αλλαγές νομίζω. Ακόμα κι εγώ που μ’αρέσουν οι επαναστάσεις και αντιδρώ στην ιδέα και μόνο, της καταστρατήγησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα κι εγώ λοιπόν συνηδειτοποίησα πως προβληματίστηκα με κάποιες απο αυτές τις αλλαγές. Μα, ποιος μου δίνει το δικαίωμα να κρίνω τον έρωτα και την αγάπη, κάποιου ανθρώπου που δεν γνωρίζω; Ποιου την ελευθερία δικαιούμαι να καταπατήσω και να του επιβάλλω τις δικές μου επιλογές, εξακολουθώντας,μάλιστα, να υποστηρίζω πως είμαι άνθρωπος; Άνθρωπος σημαίνει «αυτός που κοιτά ψηλά» όχι αυτός που κοιτά δίπλα του.

Και ακόμα κι αν οι επαναστάσεις κάποιες φορές, χάσουν το μέτρο, πάλι, να σου πω γιαγιά, πως πριν βρεις το κέντρο σε κάθε αλφαδι, η μπίλια, πάντα θα μπαλαντζάρει αριστερά και δεξιά… και μόλις βρεις την ισορροπία και την ευθεία, θ αρχίσεις τον χτίσιμο… Έτσι κάνουν οι σωστοί μάστορες. Οι υπόλοιποι απλά γκρεμίζουν.
Να σου θυμίσω πως, ο Παρθενώνας είναι ένα κατασκευαστικό θαύμα και βρίσκεται στην Ελλάδα…

με αγάπη,
η εγγονή σου
Υ.Γ. Οι νεκροί, γιαγιά, δεν έχουν ταυτότητα, θρησκεία, χρώμα, σεξουαλικές προτιμήσεις, κοινωνικές θέσεις και αξιώματα. Οι νεκροί, είναι όλοι ίσοι. Ίσως αν καταφέρουμε να ζήσουμε ως ίσοι, θα βρεθούμε κι εμείς στον παράδεισο, όπως εσύ…

Υρώ Μυκονιάτη